Statek płonie, dookoła piach, a Ty musisz znaleźć coś do picia i pomyśleć, gdzie spędzić noc. Brzmi jak kiepski początek urlopu? Dla Dune: Awakening to całkiem niezły start. Zwłaszcza że teraz można urządzić się na tej planecie także solo, we własnym tempie.
Do Diuny mam słabość. Lubię książki Franka Herberta, znam starą Diunę i nowe filmy Denisa Villeneuve’a, więc na wersję dla PS5 po prostu czekałem. Byłem ciekawy, jak Funcom wykorzysta ten świat i czy będę miał ochotę zostać na Arrakis na dłużej.
Co się stało z Fremenami?
Jeśli znasz książki albo filmy, zauważysz, że coś się tu nie zgadza. Dune: Awakening rozgrywa się w świecie, w którym Paul Atryda nigdy się nie urodził. Fremenowie zniknęli, wielkie rody dalej mają swoje interesy, a stworzona przez nas postać dostaje zadanie odnalezienia mieszkańców pustyni.
Podoba mi się taki punkt wyjścia. Funcom zostawia sobie miejsce na własną historię, a gracz ma dobry powód, żeby zajrzeć dalej niż do najbliższego złoża surowców. Początkowa katastrofa dokłada jednak pilniejsze sprawy. Zanim zabierzesz się za wielką tajemnicę, trzeba zdobyć wodę, sprzęt i schronienie. Polityka Imperium przez chwilę poczeka.
Nie trzeba znać całej sagi, żeby się w tym odnaleźć. Na początku wystarczy wiedzieć, dlaczego lepiej schować się w cieniu i po co bohaterowi filtrak. Resztę świata można poznawać po drodze. Dla fana pozostaje dodatkowa przyjemność rozpoznawania rzeczy znanych z Diuny i sprawdzania, jak wykorzystano je w grze.
fot. NuMag / PlayStation 5 Pro
Zobacz też: Mafia: The Old Country – powrót do korzeni to przepis na sukces? | RECENZJA
Na tej pustyni trzeba patrzeć pod nogi
Niby masz przed sobą zwykły kawałek drogi. W innych grach przytrzymałbyś sprint i po sprawie. Tutaj dochodzi pytanie, czy wystarczy wody, gdzie znajdziesz cień i jak długo chcesz kręcić się po otwartym piachu. Czerwie mają dość przekonujący sposób kończenia takich wycieczek.
Słońce naprawdę wpływa na to, którędy idziesz. Długie przebywanie na otwartej przestrzeni grozi udarem, który przyspiesza odwadnianie. Skała rzucająca cień od razu wygląda bardziej zachęcająco. Przy planowaniu trasy zaczynasz uwzględniać rzeczy widoczne w krajobrazie, a nie tylko odległość od znacznika.
I to jest dla mnie jeden z lepszych pomysłów tej gry. Ładna pustynia ma własne zasady, a gracz musi je poznać. Tak samo działają przygotowania do wyprawy: wybierasz sprzęt, szykujesz zapasy i zastanawiasz się, ile jeszcze możesz zaryzykować. Chęć zajrzenia za następne skały łatwo zrozumieć. Trudniej potem wrócić z pustym zapasem wody.
Oczywiście trzeba lubić ten rodzaj grania. Jeśli samo pilnowanie zapasów już brzmi jak obowiązek, warto od razu przyjrzeć się ustawieniom solo. Dune pozwala dostosować zasady i ograniczyć część czynności, które mogłyby przeszkadzać w odkrywaniu świata.

Wreszcie wiadomo, po co zbierać te wszystkie graty
Podstawy są znajome: zbierasz materiały, odblokowujesz schematy, robisz sprzęt i rozbudowujesz bazę. Najważniejsze jest to, co dostajesz w zamian. Urządzenie do oczyszczania wody pomaga przygotować zapasy, nowe narzędzie ułatwia dotarcie w trudne miejsce, a pojazd pozwala zaplanować dalszą wyprawę.
Kolejne ulepszenia otwierają nowe możliwości podróżowania. Piaskowy motocykl, sprzęt do pokonywania wysokości czy ornitopter zmieniają sposób przemieszczania się po Arrakis. Można ruszyć tam, gdzie wcześniej droga pieszo byłaby zbyt ryzykowna albo zwyczajnie za długa. Przy tak dużej mapie to znacznie ciekawsza nagroda niż sam wyższy numer przy wyposażeniu.
Baza też ma konkretne zastosowanie. Trzymasz w niej zapasy, przerabiasz materiały i ustawiasz potrzebne maszyny. Rozbudowujesz ją, bo masz plan na następne wyjście i potrzebujesz do niego lepszego sprzętu. Lubię, kiedy gra tak jasno pokazuje związek między przygotowaniem a tym, co później można zrobić w terenie.
Jest jednak druga strona tej zabawy. Potrzeba następnego urządzenia oznacza kolejne składniki, trochę kursowania i zaglądanie do menu. Łatwo tu spędzić wieczór na dopinaniu zaplecza. Dla kogoś, kto lubi budować i usprawniać własną bazę, brzmi to świetnie. Jeżeli wolisz przede wszystkim zwiedzać, rozsądnie ustaw tempo zbierania surowców. Szkoda zamienić ciekawą wyprawę w długą listę materiałów do przyniesienia.

Zobacz też: Death Stranding 2: On the Beach – RECENZJA | Emocje, technologia i samotność
Solo na własnych zasadach
Jeśli wcześniej odstraszała Cię sieciowa strona Dune: Awakening, warto wiedzieć o pełnym trybie dla jednej osoby. Pojawił się razem z konsolowym wydaniem we wrześniu 2026 roku. Dostajesz własny świat i ustawienia pozwalające dobrać między innymi tempo zbierania materiałów, zdobywania doświadczenia oraz kary za śmierć.
Możesz zdecydować, ile survivalu chcesz mieć w swoim survivalu. Chcesz mocniej walczyć o przetrwanie? Masz odpowiednie opcje. Wolisz spokojniej budować i poznawać planetę? Też da się tak grać. To dobry ruch, bo samo zwiększenie paska życia przeciwnika niewiele mówi o tym, jaka przygoda będzie dla Ciebie przyjemna.
fot. NuMag / PlayStation 5 Pro
Duże systemy gry nadal mają tu swoje miejsce. Walkę rodów o wpływy w Landsraadzie, czyli radzie wielkich rodów, podtrzymuje symulacja działań rywali. Dzięki temu samotna gra zachowuje również tę część świata.
Od aktualizacji 1.5.20.0 z 9 listopada można grać solo całkowicie offline, również tworząc nową postać. Jest jeszcze zastrzeżenie dotyczące DLC: w tej wersji dodatki są niedostępne przy pełnym odłączeniu od sieci, a Funcom zapowiedział poprawkę. Przed startem dobrze więc pobrać aktualizacje i sprawdzić zasady własnego wydania.
Jedną rzecz trzeba przemyśleć wcześniej: postaci z solo nie przeniesiesz na serwer wieloosobowy. Jeśli za tydzień chcesz dołączyć do znajomych, uwzględnij to przy wyborze trybu. A jeśli wybierzesz grę online na PS5, potrzebujesz PlayStation Plus.
Zobacz też: Czy skasowanie gry z PS5 zabierze ci też cały postęp?
Nóż przyda się równie mocno jak zapas wody
Poza samą planetą problem stanowią ludzie, którzy próbują Cię zabić. Do dyspozycji jest broń dystansowa, walka wręcz i zdolności szkół Imperium. Tarcze dobrze pasują do zasad tego świata: osłoniętego przeciwnika trzeba potraktować odpowiednim, powolnym atakiem. Dochodzi pilnowanie wytrzymałości, obrona i zmiana pozycji.
To daje starciom własny charakter. Większą zachętą do zainteresowania się grą pozostaje dla mnie jednak cała wyprawa: po co idziemy, co zabraliśmy i czy warto jeszcze ryzykować. Sama walka jest częścią tego planu. Kto szuka przede wszystkim strzelanki z piaskiem w tle, powinien dobrze przyjrzeć się pozostałym zajęciom w grze.
Trochę zgrzyta też prowadzenie zadań. Próby Fremenów trzeba wykonywać w określonej kolejności. Przy tak otwartym świecie to ograniczenie potrafi przeszkadzać: miejsce może Cię zaciekawić, ale najpierw musisz dopiąć wcześniejszy etap. Wolałbym więcej miejsca na odkrywanie po swojemu. Skoro sama pustynia tak dobrze zachęca do wypraw, szkoda zbyt często pilnować gracza znacznikiem.
Jak Dune: Awakening wygląda na PS5 Pro?
Najlepiej wypadają duże widoki. Światło na skałach, wydmy ciągnące się po horyzont i mała postać na tle ogromnego krajobrazu dają bardzo przekonujący obraz Arrakis. Do tego dochodzą monumentalne wnętrza, w których człowiek wygląda jak ktoś, kto pomylił wejścia. Ta gra potrafi świetnie sprzedać skalę swojego świata.

Dune: Awakening obsługuje PS5 Pro Enhanced i dwa tryby obrazu. Według założeń Funcomu tryb wydajności celuje w 60 klatek na sekundę, a jakości w 30. Przy wspinaniu, walce i częstym obracaniu kamery zacząłbym od wydajności. Ładniejszy obraz trzeba tu zestawić z tym, jak płynnie chcesz poruszać się po świecie.
Osobna sprawa to menu. Sprzęt, skróty, tworzenie przedmiotów i zapasy zajmują sporo miejsca w tej przygodzie. Ekwipunek ma dużo pól, a rozbudowana baza dokłada kolejne rzeczy do pilnowania. Przy częstym zaglądaniu do zakładek prosty dostęp do informacji jest równie potrzebny jak dobry widok z wydmy. Na porządkowanie plecaka też trzeba mieć trochę cierpliwości.
Czy warto zamieszkać na Arrakis?
Jeśli lubisz eksplorację, budowanie i stopniowe zdobywanie lepszego sprzętu, Dune: Awakening ma sensowny pomysł na połączenie tych rzeczy. Woda, cień i przygotowania do wyjścia pasują do tego świata. Każdy kolejny wynalazek pomaga trochę pewniej ruszyć w pustynię. I właśnie w tym widzę największą siłę gry.
Pełny tryb solo bardzo jej pomaga. Pozwala wybrać własne tempo i ograniczyć te czynności, które najbardziej przeszkadzają w zabawie. Można zachować trudne przetrwanie albo położyć większy nacisk na budowę i zwiedzanie. Dobrze mieć taki wybór, zwłaszcza przy grze, która potrafi zaangażować w przygotowania równie mocno jak w samą wyprawę.
Na Arrakis poleciłbym wybrać się graczom, których cieszy cały ten proces. Osoby nastawione głównie na zwartą, filmową historię powinny pamiętać, ile miejsca zajmuje tu zbieranie i obsługa bazy. To ważniejsza decyzja niż wybór koloru stroju. Jeżeli odpowiada Ci taki rytm, Funcom daje ciekawy powód, żeby zostać na tej planecie. Choćby po to, żeby w końcu polecieć nad wydmami, które wcześniej trzeba było obchodzić pieszo.
Dune: Awakening w pigułce
- Co to za gra: survival z otwartym światem, budowaniem, tworzeniem sprzętu i elementami RPG
- Twórcy i wydawca: Funcom
- Premiera: na PS5 — 22 września 2026 roku
- Gdzie zagramy: PC, PlayStation 5 oraz Xbox Series X|S
- Wersja w materiale: PlayStation 5 Pro; obsługa PS5 Pro Enhanced
- Tryby: solo i multiplayer; w solo własne ustawienia zasad oraz gra offline po odpowiedniej aktualizacji
- Po polsku: interfejs i napisy; głosy po angielsku
- Gra online na PS5: wymaga PlayStation Plus
