GTA VI po kilku godzinach. Leonida wygląda obłędnie | PIERWSZE WRAŻENIA

Światło w GTA VI od razu przypomniało mi, za co tak bardzo lubię Red Dead Redemption 2. Do tego samochody bliższe GTA IV, tłumy bardzo różnych ludzi i ogromne Vice City. Jest czym się zachwycać. Są też motocykle, sterowanie i te 30 fps, które przy szybkiej jeździe dają o sobie znać. Po kilku godzinach mam już trochę myśli do zebrania.

Na GTA VI czekało się tyle lat, że trudno tak po prostu usiąść i zacząć grać. Człowiek ma w głowie zwiastuny, poprzednie części, własne oczekiwania. Ja dokładam do tego sentyment do Vice City. W tamtej grze muzyka i samo miasto wystarczały, żebym chciał do niej wracać. Dzisiaj oczywiście oczekuję znacznie więcej, ale gdzieś z tyłu głowy wciąż siedzi tamten klimat.

I on tutaj wraca. W innej grze, w innym czasie, na dużo większą skalę. Dopiero zaczynam poznawać Leonidę i historię Lucii oraz Jasona. Pełniejszą recenzję napiszę później. Teraz mam ochotę opowiedzieć o tym, co zostało mi w głowie po pierwszych godzinach, bo trochę się tego nazbierało.

To światło. Znowu to światło

Grafika wygląda obłędnie. Mógłbym pewnie długo wymieniać kolejne szczegóły, ale i tak wracam myślami do światła. Do cieni, słońca przechodzącego przez drzewa, odbić na wodzie. RDR2 uwielbiam między innymi za to, jak potrafiło wyglądać podczas zwykłej podróży. GTA VI budzi we mnie bardzo podobne odczucia. Wystarczy spojrzeć na kadr z Jasonem stojącym na balkonie. Zwykły dom, ulica, słońce. A wygląda tak, że chce się na chwilę zostać przy tym widoku.

Odległość rysowania jest niesamowita. Patrzę gdzieś daleko i mam ochotę pojechać w tamtą stronę. Potem znowu oglądam coś tuż obok i trudno mi uwierzyć, ile szczegółów zmieściło się w jednym miejscu. To dobrze działa razem. Szeroki widok cieszy oko, ale po zbliżeniu się do zwykłego kawałka drogi też jest na co popatrzeć.

Przy takim obrazie mam wrażenie, że PS5 i PS5 Pro wyciskają z siebie wszystko. A przecież podstawowa PS5 ma już sześć lat. To sobie warto przypomnieć, kiedy patrzy się na tłum i ruch w tym mieście. Rockstar ma się czym pochwalić.

fot. NuMag

Detale jak w The Last of Us, tylko na ogromnej mapie

Vice City jest wielkie, bardzo szczegółowe, a dookoła mamy jeszcze różnorodną Leonidę. I tutaj dochodzę do rzeczy, która siedzi mi w głowie od początku. Takiej grafiki spodziewałbym się raczej po The Last of Us. Po grze z ograniczoną przestrzenią, w której autorzy dokładnie wiedzą, co za chwilę zobaczę. Tymczasem tutaj mamy ogromny sandbox. Mogę wsiąść do auta i pojechać dalej, a otoczenie wciąż wygląda świetnie.

Właśnie to połączenie skali i szczegółowości tak mnie uderzyło. Do tego przecież ten świat musi jeszcze pomieścić ludzi, samochody i cały uliczny rozgardiasz. Sam ładny fragment lokacji już by mnie tak nie zaskoczył. GTA VI potrafi pokazać znacznie więcej naraz.

Ludzie wreszcie naprawdę się od siebie różnią

Przy tłumach warto zatrzymać się na chwilę. Sama liczba NPC pojawiających się jednocześnie robi wrażenie, zwłaszcza gdy pamiętam, na jakim sprzęcie to wszystko działa. Ale czekałem też na większą różnorodność sylwetek. I wreszcie jest. Inne proporcje, inne budowy ciała, ludzie wyraźnie różniący się od siebie. Miasto od razu na tym zyskuje.

Mam wrażenie, że ci ludzie prowadzą własne życie. Każdy jest czymś zajęty, każdy gdzieś pasuje. Wierzę w ich obecność, nawet kiedy tylko mijam ich po drodze. Przy takiej wiarygodności łatwiej dać się wciągnąć w całą resztę. Zamiast patrzeć na kolejną grupę postaci w grze, zaczynam oglądać mieszkańców miasta. Tak właśnie chciałbym odbierać świat nowego GTA.

Lucia i Jason ciekawsi niż w zwiastunach

O tej dwójce na razie krótko, bo nie chcę wchodzić w wydarzenia z fabuły. Ich historia zapowiada się na znacznie ciekawszą i bardziej złożoną, niż wynikało to z trailerów oraz pierwszych zapowiedzi. To dla mnie miłe zaskoczenie. Po materiałach promocyjnych miałem jakieś wyobrażenie o tej relacji, a sama gra daje więcej powodów, żeby zainteresować się bohaterami.

Chcę zobaczyć, jak to się rozwinie. Tyle na dzisiaj mogę powiedzieć bez wybiegania za daleko. Dobrze, że obok zachwytu nad Leonidą mam też ochotę poznać dalszy ciąg historii.

Jason z wkrętarką podczas pracy w domu w GTA VI
fot. NuMag

Za kierownicą bliżej mi do GTA IV

Samochodami jeździ się bardzo przyjemnie. Odczucia mam bliższe GTA IV niż GTA V i akurat taki kierunek mi odpowiada. Jest więcej ciężaru, trzeba trochę wyczuć auto. Mam ochotę pojeździć dla samej jazdy. W GTA to przecież ogromna część zabawy, więc cieszę się, że za kierownicą tak dobrze się odnajduję.

Za to motocykle na razie mnie nie przekonały. Jeździ mi się nimi tak sobie i znacznie chętniej wracam do samochodu. Może potrzebuję więcej czasu, żeby je wyczuć. Na tę chwilę jednak trudno mi postawić je obok aut i powiedzieć, że wszystko prowadzi się równie dobrze.

Policja też zostaje w pamięci. Przed zrobieniem czegoś głupiego naprawdę zastanawiam się dwa razy. Pościgi budzą respekt, ucieczka potrafi być stresująca. W takiej grze to dobra wiadomość. Przestępstwo ma dawać frajdę, ale perspektywa spotkania z policją powinna trochę studzić zapędy. Na razie działa.

fot. NuMag

30 fps najbardziej czuję przy szybkiej jeździe

No właśnie, płynność. Przy spokojniejszym graniu oswajam się z 30 fps i zwyczajnie oglądam świat. Gorzej, kiedy mocniej wciskam gaz. Podczas szybkiej jazdy te 30 klatek zaczyna mi przeszkadzać i wtedy bardzo chętnie przyjąłbym 60. Nawet przy całym zachwycie nad grafiką.

Do dokładniejszego porównania PS5 z PS5 Pro i oceny dalszych części gry wrócę w pełniejszej recenzji. Teraz mogę powiedzieć, jak odbieram pierwsze godziny: przy wolniejszym tempie klatkaż schodzi mi z głowy, za kierownicą przypomina o sobie znacznie częściej. Sam obraz potrafi odwrócić uwagę od wielu rzeczy, ale nie od wszystkiego.

Błędów zbyt wiele dotąd nie zauważyłem. Zostały za to znajome drogowe dziwactwa NPC. Nadal potrafią pojechać chaotycznie, rozbić się o barierkę albo zrobić coś zupełnie nieprzewidywalnego. Trochę ten ruch żyje własnym życiem, chwilami aż za bardzo. Przy tak dopracowanym otoczeniu podobne sytuacje po prostu rzucają się w oczy.

Vice City słychać. Ze sterowaniem jeszcze się dogaduję

Udźwiękowienie jest bardzo bogate. Dobrze uzupełnia to wszystko, co dzieje się na ekranie, i przywołuje klimat oryginalnego Vice City. Lubię, kiedy miasto da się rozpoznać także po tym, jak brzmi. Tutaj mam to poczucie. Łatwo myśleć głównie o grafice, bo ona od razu przyciąga uwagę, ale dźwięk dokłada do tej atmosfery naprawdę dużo.

Interfejs i sterowanie są już bardziej dyskusyjne. Trzeba się przyzwyczaić, a ja na razie jeszcze się z nimi dogaduję. Czasem zamiast myśleć o tym, co chcę zrobić w grze, zastanawiam się nad jej obsługą. To mnie wyrywa z całej zabawy. Zobaczę, ile z tego minie wraz z kolejnymi godzinami. Pierwsze odczucia mam jednak mieszane.

fot. NuMag

Na razie tyle. Został mi w głowie obraz ogromnego, żywego miasta, przyjemność z jazdy autem i to światło, przez które znowu myślę o RDR2. Chcę poznać więcej Leonidy i zobaczyć, co będzie z Lucią oraz Jasonem. Wracam więc do grania. Z pełniejszą recenzją przyjdę, kiedy będę miał do opowiedzenia więcej niż te pierwsze godziny.

Rafał
Rafał
Właściciel / Redaktor Naczelny Numag.pl / Pasjonat brytyjskiej muzyki i włoskiej motoryzacji. Od ponad 10 lat zajmuje się dziennikarstwem technologicznym, specjalizuje się w testach elektroniki użytkowej i trendach w branży IT

Zobacz też